|
Menu główne
 Strona główna O nas Pomoce Społeczność Opcje użytkownika
|
Artykuły
Różne
INFORMACJE RÓŻNE
--------------------------JESTEŚMY TEŻ NA FACEBOOK-U !!!-----------------------
 Nasza Fundacja "NIE TYLKO MYŚL" posiada status OPP Organizacji Pożytku Publicznego.
Teraz 1 % i darowizny prosimy wpłacać na konto naszej Fundacji.
Nie zmarnujemy tych pieniędzy ! Obiecujemy i Dziękujemy !!!
 W każdy piątek można przynosić na zbiórki : makulaturę, puszki alu , zużyte tonery i kartridże od drukarek , baterie i akumulatorki , nakrętki plastikowe ! Mamy też prośbę ! Po "Akcji Znicz" zostało nam trochę zniczy. Są to nasze "zablokowane" pieniądze. Prosimy o kupowanie od nas zniczy w pt na zbiórkach.
Jeśli ktoś ma zdjęcia z imprez szczepowych / rajdy, wośp, msze, bale .../ bardzo prosimy o przesyłanie ich na stronę szczepową lub dostarczanie do komendy szczepu na płytach CD i innych nośnikach.Szczególnie zależy nam na skanach zdjęć z lat 1987 - 2000 !!!
Są już wszystkie rozmiary koszulek szczepowych !!!!! Prosimy też o zgłaszanie braków w rozmiarach mundurów. Uwaga ! Mundury zuchowe żeńskie są do kupienia w składnicy harcerskiej na ul. Targowej. Mówić , że z 305-tki !!!
Bardzo prosimy Rodziców o włączanie się w działania Kręgu Rodziców w postaci : opiekunów na rajdach drużyn, służbie piątkowej przy zbiórce surowców wtórnych, elektrośmieciach, pracach przy sprzęcie szczepowym, wyjeździe na kwaterkę i rekwaterkę kolonijną i obozową. Kontakt - Komenda Szczepu 305
Uwaga ! KUPUJEMY STARE MUNDURY ! ! !
  | Wynik: 0
|
ks.Roman Indrzejczyk
To nieprawda, że ks. Romana nie ma już wśród nas.
Był, Jest i Będzie z nami zawsze
Wspomnienia , zdjęcia, Jego wspaniałe wiersze będą podporą w trudnych czasach, będą dawały nadzieję, że dobro jest w nas i wśród nas.
Dh. Romanie - Czuwamy !
Sprawa honoru / z tomiku wierszy ? I niech tak zostanie ? ? 2005 /
Może jest potrzebna
Ta smutna świadomość?
Klęska poniesiona,
Żeby coś ocalić?
Może świat ma ujrzeć
Tę ?sprawę honoru? ?
Ofiarę złożoną
Przez ludzi i? Boga.
Więc się nie załamuj.
Dumnie podnieś głowę ?
Młodzieńczą ofiarę
Docenią? po latach.
| Wynik: 5
|
Pomoce: Prawa
Prawo zucha:
1. Zuch kocha Boga i Polskę
2. Zuch jest dzielny
3. Zuch mówi prawdę
4. Zuch pamięta o swoich obowiązkach
5. Wszystkim jest z zuchem dobrze
6. Zuch stara się być coraz lepszy
Prawo harcerskie:
1. Harcerz sumiennie spełnia swoje obowiązki wynikające z Przyrzeczenia Harcerskiego.
2. Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy.
3. Harcerz jest pożyteczny i niesie pomoc bliźnim.
4. Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego harcerza.
5. Harcerz postępuje po rycersku.
6. Harcerz miłuje przyrodę i stara się ją poznać.
7. Harcerz jest karny i posłuszny rodzicom i wszystkim swoim przełożonym.
8. Harcerz jest zawsze pogodny.
9. Harcerz jest oszczędny i ofiarny.
10. Harcerz jest czysty w myśli, w mowie i uczynkach; nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych.
Prawa i obowiązki instruktora:
Prawo
Uprawnienie, przywilej, które przysługuje danej osobie (w tym wypadku instruktorowi poprzez przynależność do ZHP)
? przyjmowanie Obietnicy Zucha, Przyrzeczenia Harcerskiego i Zobowiązania Instruktorskiego
? uczestniczenie w życiu drużyny, szczepu, hufca, itp. do którego należą
? noszenie munduru, odznak i oznak ZHP
? korzystanie ze sprzętu, urządzeń, placówek ZHP (np. należącego do hufców- jak namioty, baz ZHP)
Obowiązek
Konieczność zrobienia czegoś wynikająca z nakazu; czynności związane z zajmowaniem stanowiska
? kierowanie się zasadami określonymi w Zobowiązaniu Instruktorskim
? szczególna troska o zdrowie i bezpieczeństwo powierzonych dzieci i młodzieży
? dbanie o dobre imię Związku
? przestrzeganie statutu ZHP i regulaminów
? opłacanie składek
? czynny udział w życiu ZHP
| Pomoce | Wynik: 2.85
|
Pomoce: Metodyka wędrownicza
Metodyka wędrownicza
Proponowana metodyka jest właściwa do pracy z harcerkami i harcerzami w wieku 16-25 lat.
Charakterystyczną formą aktywności wędrowniczek i wędrowników jest służba - realizowana zarówno na zewnątrz, jak i do wewnątrz organizacji. Służba podejmowana jest indywidualnie przez wędrownika, jak i przez zespół.
Zadania podejmowane przez wędrowniczkę i wędrownika mają charakter wyczynu. Daje im to możliwość sięgania po coraz to nowe wyzwania, które zaspokoją potrzebę samorealizacji. W działalności wędrowniczej ważne miejsce zajmują specjalności i specjalizacje pozwalające na rozwijanie indywidualnych zainteresowań.
CELE WYCHOWAWCZE
Wędrowniczka/ Wędrownik - jest wytrwała(y) w realizacji postawionych sobie celów, dokonuje w swoim życiu wyczynów, aktywnie uczestniczy w życiu społecznym, pełni stałą służbę, odpowiedzialnie kreuje swoją przyszłość, rozwija swoje zdolności osiągając w nich mistrzostwo.
Kompetencje wędrownika /wędrowniczki:
-> w sferze rozwoju społecznego
zbiorowo i indywidualnie, aktywnie uczestniczy w życiu społecznym, czuje się współodpowiedzialny za rodzinę, społeczeństwo, państwo, dostrzega rozumie problemy życia społecznego, potrafi określić ich przyczyny i przewidzieć skutki, umiejętnie formułuje, uzasadnia i broni własnego stanowiska na forum publicznym, w działaniach harcerskich i społecznych zna, stosuje i przestrzega zasad demokratycznych oraz zasady planowania i organizowania działań, umiejętnie stosuje podstawowe zasady pracy w zespole i prowadzenia negocjacji, umiejętnie porozumiewa się i utrzymuje dobre relacje z innymi ludźmi, potrafi funkcjonować i współpracować w grupie, radzić sobie z presją środowiska, podejmuje racjonalne działania służące poprawie stanu środowiska w skali lokalnej, regionalnej, krajowej i globalnej.
-> w sferze rozwoju intelektualnego
podejmuje odpowiedzialne decyzje dotyczące wyboru drogi życiowej i zawodowej, potrafi myśleć koncepcyjnie i analitycznie, osiąga zaplanowane cele i umiejętnie wprowadza zmiany.
-> w sferze rozwoju emocjonalnego
umiejętnie i świadomie kreuje własną osobowość, panuje nad swoimi uczuciami i emocjami, potrafi je zdefiniować, okazać, wyrazić stosownie do sytuacji.
-> w sferze rozwoju fizycznego
organizuje i aktywnie uczestniczy w indywidualnych i zespołowych formach aktywności sportowej, rekreacyjnej i turystycznej, jest odpowiedzialny za zdrowie własne i innych, potrafi udzielić pierwszej pomocy poszkodowanym w różnych stanach zagrażających życiu i zdrowiu człowieka, umiejętnie korzysta z pomocy medycznej i psychologicznej, radzi sobie w sytuacjach trudnych oraz umiejętnie wspiera innych.
-> w sferze rozwoju duchowego
umiejętnie dokonuje etycznej analizy i oceny działań i decyzji własnych i innych, dokonuje wyborów moralnych i podejmowania decyzji w świetle wartości moralnych i tworzenia hierarchii wartości.
Zadania drużynowego:
-> w sferze rozwoju społecznego
przygotowanie harcerki/ harcerza do udziału w życiu różnych społeczności, kształtowanie postawy zrozumienia i tolerancji wobec odmiennych kultur, obyczajów i przekonań mieszczących się w kanonie wartości cywilizacyjnych, doskonalenie umiejętności oceny stanowisk i działań uczestników życia publicznego z punktu widzenia podstawowych wartości życia społecznego, pogłębienie tożsamości kulturowej i narodowej, rozwijanie cnót społecznych i obywatelskich, patriotyzmu i odpowiedzialności za dobro wspólne, przygotowanie do aktywnego i świadomego uczestnictwa w życiu gospodarczym, kształtowanie postawy rzetelnej pracy i przedsiębiorczości oraz umiejętności aktywnego poszukiwania pracy i świadomego jej wyboru, kształtowanie umiejętności pracy w zespole i skutecznego komunikowania się, wyposażenie harcerki/harcerza w wiedzę i umiejętności niezbędne do racjonalnych i skutecznych zachowań w przypadku wystąpienia zagrożeń indywidualnych i zbiorowych.
-> w sferze rozwoju intelektualnego
przygotowanie do aktywnego i pełnego uczestnictwa w życiu kulturalnym, rozwijanie wrażliwości estetycznej oraz indywidualnych zdolności artystycznych, kształcenie umiejętności krytycznego myślenia, uczestnictwa w dialogu, w tym prezentacji własnego stanowiska i jego obrony.
-> w sferze rozwoju emocjonalnego
stymulowanie emocjonalnego rozwoju poprzez różnorodne formy aktywności, rozwijanie umiejętności samodzielnego zaspokajania potrzeb materialnych, intelektualnych, emocjonalnych i społecznych.
-> w sferze rozwoju fizycznego
kształtowanie postaw moralnych i społecznych w oparciu o wartości tkwiące wsporcie, rekreacji i turystyce, m.in. wytrwałość, systematyczność, odpowiedzialność, samodyscyplina, równość szans, szacunek dla przeciwnika, "czysta gra", umiejętność właściwego zachowania się w sytuacji zwycięstwa i porażki, kształtowanie motywacji do podejmowania samodzielnych działań na rzecz harmonijnego rozwoju fizycznego, kształtowanie aktywnej i odpowiedzialnej postawy wobec zdrowia własnego i innych ludzi, wdrażanie do aktywnego i bezpiecznego wypoczynku oraz spędzania wolnego czasu, rozbudzanie potrzeby działania na rzecz tworzenia zdrowego środowiska.
-> w sferze rozwoju duchowego
dokonywanie trafnej oceny moralnej podejmowanych działań, przyjmowanie odpowiedzialności za słowa i czyny. Podjęcie przez harcerkę/harcerza samokontroli i dalszej pracy nad sobą.
FUNKCJONOWANIE HARCERSKIEJ METODY WYCHOWAWCZEJ
Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie
Prawo Harcerskie to fundament pracy wędrowniczej. Jest ono dla każdego wędrownika drogowskazem w życiowej drodze. Wartości zawarte w tym kanonie przyjmuje on ze świadomością stawianych mu wymagań. Wędrownik stara się dążyć do ideału, świadomie akceptując zasady harcerskiego stylu życia. Dopełnieniem Prawa Harcerskiego jest Kodeks Wędrowniczy, będący opisem odpowiedzialnej, wrażliwej i aktywnej postawy wobec otaczających nas ludzi i świata.
system małych grup
W zależności od liczebności i potrzeb drużyny funkcjonują dwa modele działania małych grup (mogą być stosowane razem):
- System zastępów wędrowniczych. Funkcjonują w nim zastępy 3-5 osobowe grupy przyjaciół na stałe związanych w zastępy i realizujących wspólne projekty dotyczące specjalności, wyczynu, służby itp. Zastępowi są wybierani przez członków zastępu.
- System patroli zadaniowych. Drużyna dzieli się na grupy do wykonania konkretnych zadań na określony czas.
uczenie w działaniu
Wszystkie umiejętności zdobywane przez wędrowników powinny być wykorzystywane w konkretnym działaniu - w dużej części o charakterze wyczynu i służby. Zachętą do działania jest wędrownicza dewiza: "Wyjdź w świat, zobacz, pomyśl - pomóż, czyli działaj".
stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program
Program powstaje w zespołach wędrowniczych jako wypadkowa potrzeb ich członków oraz potrzeb społeczności, w których zespoły te funkcjonują. Programy działania drużyn wędrowniczych wzmacniane są propozycjami płynącymi z innych zespołów harcerskich, z komend hufców i chorągwi, Głównej Kwatery ZHP oraz innych instytucji i organizacji. Zadania podejmowane przez drużynę i wędrowników powinny być ambitne - na miarę wyczynu.
Program realizowany przez drużyny oparty jest na specjalnościach i na specjalizacjach wynikających z indywidualnych ścieżek rozwoju wędrowników. Każdy wędrownik powinien dążyć do mistrzostwa w wybranej dziedzinie aktywności.
STOSOWANE INSTRUMENTY METODYCZNE
próba harcerki/harcerza (próba ZHP)
Każdy niezależnie od momentu wstąpienia do organizacji' zaczyna swą przygodę harcerską od próby harcerki/harcerza. Jej zakończenie wiąże się z dopuszczeniem do Przyrzeczenia Harcerskiego i pozwala na otwarcie próby na stopień harcerski właściwy dla wieku harcerki/harcerza. Próba harcerki/harcerza trwa do 6 miesięcy. stopnie harcerskie
W metodyce wędrowniczej dla zapewnienia możliwości pełnego rozwoju i kształtowania pozytywnych postaw wykorzystywane powinny być przede wszystkim stopnie:
Stopień V - działam
Stopień VI - decyduje
sprawności uprawnienia, odznaki itp.
Dopełniający się system uprawnień, odznak i sprawności mistrzowskich służy potwierdzaniu osiągnięcia przez wędrownika mistrzostwa w wybranych dziedzinach aktywności. Wszystkie te umiejętności w miarę możliwości powinny być potwierdzone zaświadczeniami czytelnymi na zewnątrz organizacji. znaki służb.
Funkcjonujących w ZHP dziesięć znaków służb przygotowuje do świadomego podjęcia stałej służby i uczy pracy w zespole. Poprzez zdobywanie znaków służb wędrownik poznaje obszary aktywności, na których ma możliwość pełnić służbę na rzecz organizacji i społeczeństwa.
-> znak służby dziecku
-> znak służby kulturze
-> znak służby gospodarce
-> znak służby nauce
-> znak służby pamięci
-> znak służby przyjaźni
-> znak służby przyrodzie
-> znak służby turystyce
-> znak służby zdrowiu
-> znak służby wspólnocie lokalnej
stopnie instruktorskie
Część wędrowników decyduje się na pełnienie stałej służby w ZHP i wstępuje na drogę instruktorską. Dla tych wędrowników stopnie instruktorskie, a w szczególności próba przewodnikowska, jest bardzo ważnym bodźcem pobudzającym do doskonalenia się. Stopień przewodnika jest równocześnie sposobem na kształtowanie umiejętności przywódczych.
DZIAŁANIE DRUŻYNY
zorganizowanie do działania
Drużyna wędrownicza liczy sobie zwykle od 12 do 24 członków. Funkcjonuje w niej system małych grup w postaci patroli i zastępów wędrowniczych. Zasady działania drużyny reguluje Konstytucja Drużyny.
Każdy członek drużyny wędrowniczej odpowiada za pewien obszar działalności drużyny (powierzane są im funkcje i zadania dostosowane do ich możliwości i umiejętności). Ze swych działań rozliczają się przed Radą Drużyny.
Drużynowy to koordynator działań wszystkich członków drużyny. Motywuje ich do działania, wspiera ich w samorozwoju. rola grupy rówieśniczej
Drużyna wędrownicza to przede wszystkim grupa ludzi, których łączy jedna idea. Brak w niej wyraźnego podziału na kadrę i uczestników - wszyscy odnoszą się do siebie na zasadach partnerskich.
Drużyna jest również elitarna. Wędrownikiem może zostać każdy, ale musi zaakceptować stawiane mu przez organizację wymagania. Świadome przyjęcie dla siebie harcerskiego stylu życia stanowi o elitarności drużyny wędrowniczej.
Drużyna wędrownicza jest solidarna - cechuje ją umiejętność wspólnego radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Wynika to z faktu, iż przyjaciele zawsze mogą na siebie liczyć zgodnie z ideą braterstwa.
Wędrowniczki i wędrownicy tworzą w ramach organizacji wyróżniającą się grupę wiekową o dużym poczuciu tożsamości. Wiążąca dla tej grupy wiekowej jest idea wędrownictwa zawarta w kodeksie wędrowniczym oraz dewizie wędrowniczej i opisana poprzez symbol jakim jest "wędrownicza watra".
Funkcjonowanie wszystkich tych elementów wzmacnia poczucie tożsamości i wskazuje jakie wartości są najważniejsze dla wędrowników. Dzięki temu mają oni poczucie więzi z innymi wędrownikami i z całą organizacją. Związek jasno wskazuje czego od nich oczekuje, traktuje wędrowników jak partnerów, jak dorosłe osoby.
zbiórka zastępu
Zastępy wędrownicze i patrole zadaniowe nie spotykają się na sformalizowanych zbiórkach, ich spotkania służą realizacji konkretnych zadań.
zbiórka drużyny
Zbiórki drużyny przeprowadzane są przez wszystkich członków drużyny. Odbywają się regularnie, nie rzadziej niż raz w miesiącu. Istotą zbiórki wędrowniczej jest tworzenie wspólnoty i dyskusja dotycząca budowania systemu wartości, rozwoju intelektualnego.
formy pracy
Charakterystyczne są formy pracy, które stwarzają możliwość osiągania mistrzostwa w wybranych dziedzinach, odnalezienia swojego miejsca w społeczeństwie i ugruntowania własnych przekonań, poglądów, systemu wartości.
Letnie formy działalności to:
Obóz samodzielny - realizowany własnymi siłami. Cała drużyna w aktywny sposób powinna go organizować - dzieląc się zadaniami i pełniąc na obozie różne funkcje. Program obozu powinien być ambitny, "wyczynowy", nie powielający schematów, stwarzający szansę sprawdzenia własnych możliwości.
Obóz wędrowny - najbardziej charakterystyczna forma dla obozu wędrowników. Daje możliwość dokonania wyczynu, rozwoju fizycznego, poznania nowych ludzi, kultur. Jest sprawdzianem dla całego zespołu.
Obóz specjalnościowy - możliwość poznania nowych dziedzin aktywności i zdobycia uprawnień. Realizowany przez całą drużynę lub przez poszczególnych wędrowników biorących udział w kursach wspierających ich drogę do mistrzostwa.
Obóz zagraniczny - możliwość poznania świata, nowych ludzi i nowych kultur. Stwarza warunki do sprawdzenia się w niecodziennych sytuacjach, praktycznego stosowania obcego języka oraz zdobytych wiadomości z zakresu historii, geografii.
DEMOKRACJA W DRUŻYNIE
Drużynowy jest pierwszym wśród równych. Zasadą jest wybór drużynowego przez drużynę. Pozycja drużynowego wypracowana jest poprzez jego autorytet jako lidera grupy oraz zaufanie jakim został obdarzony przez członków drużyny. Formalnie jego miejsce w zespole określa Konstytucja Drużyny.
W konstytucji drużyna reguluje zasady swojej pracy: sposób powoływania drużynowego, zasady powoływania i skład Rady Drużyny oraz podział kompetencji pomiędzy Radą Drużyny i drużynowym. Konstytucja jest zatwierdzana przez całą drużynę. W drużynie wędrowniczej działają różne organy demokracji: zbiórka konstytucyjna, Rada Drużyny, kapituła stopni.
Władze hufca szanują samorządność drużyn wędrowniczych. Dopuszczają wędrowników do współdecydowania o najważniejszych sprawach hufca (udział w zjazdach hufca w charakterze obserwatorów, konsultowanie decyzji dotyczących wędrowników itp.).Uczestnictwo w podejmowaniu decyzji powoduje lepsze zrozumienie problemów własnego hufca. Owocem takiego uczestnictwa jest poczucie współodpowiedzialności za własną organizację i większe zaangażowanie w jej działania. Wzmacnia też procesy pozyskiwania kadry wśród wędrowników na potrzeby innych grup metodycznych.
ŚRODOWISKO DZIAŁANIA
Drużyna wędrownicza aktywnie działa na forum hufca. Przejawia się to w organizacji przedsięwzięć i aktywnym udziale w życiu hufca. Wędrownicy podejmują również indywidualne zadania na rzecz wspólnoty hufcowej. Część z nich wchodzi na drogę instruktorską podejmując funkcje przybocznych
i drużynowych w drużynach i gromadach.
Drużyna wędrownicza jest aktywna w środowisku lokalnym. Jest identyfikowana na terenie swego działania (szkoła, osiedle, miasteczko). Aktywnie włącza się w przedsięwzięcia realizowane przez samorządy i samodzielnie organizuje przedsięwzięcia dla szkoły czy środowiska lokalnego. Wzbogaca życie środowiska o własne inicjatywy.
Wędrownicy przyjmują aktywną postawę w swoim środowisku szkolnym. Angażują się w życie wspólnoty uczniowskiej (klasy, samorząd uczniowski, koła naukowe itp.).
Pozostają również aktywni w innych organizacjach społecznych, grupach nieformalnych. Stanowią najbardziej aktywne jednostki w swoich środowiskach.
komentarz? | | Pomoce | Wynik: 3
|
Pomoce: Metodyka starszoharcerska
Metodyka starszoharcerska
Proponowana metodyka jest właściwa do pracy z harcerkami i harcerzami w wieku 13-16 lat.
Charakterystyczną formą aktywności psychiczno-fizycznej nastolatków w wieku gimnazjalnym jest poszukiwanie polegające na przewartościowywaniu dotychczasowego sposobu patrzenia na świat
i autorytety, co z kolei powoduje konieczność poszukiwania własnego uzasadnienia dla istniejącego porządku rzeczy.
To poszukiwanie odbywa się w dwóch sferach:
do wewnątrz - poznawanie siebie, indywidualizacja zainteresowań.
na zewnątrz - poszukiwanie autorytetów, próby własnego uzasadnienia wartości określonych w Prawie i Przyrzeczeniu,
Harcerki i harcerze w tym wieku nadal zdobywają wiedzę harcerską i doskonalą się w technikach harcerskich, ale chętnie również uczestniczą w zajęciach specjalnościowych i podejmują zadania,
w których mogą wykazać się posiadanymi zainteresowaniami (często pasjami) lub dowieść swej przydatności.
1. CELE WYCHOWAWCZE
Harcerka Starsza/ Harcerz Starszy jest pracowita(y), wytrwała(y), wrażliwa(y), aktywna(y), prawdomówna(y), odpowiedzialna(y), punktualna(y), rzetelna(y), uczciwa(y), uczynna(y), samodzielna(y), zna swoje zainteresowania, rozwija swoje zdolności, dotrzymuje danego słowa, chętnie podejmuje działania na rzecz innych ludzi i środowiska.
Kompetencje harcerza/harcerki
-> w sferze rozwoju społecznego
okazuje szacunek innym ludziom, docenia ich wysiłek i pracę, przyjmuje postawę szacunku wobec siebie, jest świadomy obowiązków wynikających z przynależności do rodziny, klasy, drużyny, różnych grup społecznych i rzetelnie je wypełnia, aktywnie uczestniczy w dyskusji, prezentuje i broni własnego stanowiska, bierze pod uwagę poglądy innych, buduje więzi międzyludzkie, współpracuje w grupie z uwzględnieniem podziału zadań, we wspólnym działaniu podporządkowuje się wymogom procedur demokratycznych, umiejętnie zarządza własnymi pieniędzmi, podejmuje działania ekologiczne w najbliższym otoczeniu i we własnym życiu, godnie zachowuje się w czasie obchodów świąt i uroczystości narodowych, świadomie w nich uczestniczy.
-> w sferze rozwoju intelektualnego
umiejętnie planuje swój rozwój i świadomie nim kieruje, trafne rozpoznaje własne predyspozycje, kwalifikacje i możliwości, umiejętnie planuje swój rozwój i działania.
-> w sferze rozwoju emocjonalnego
zna, wyraża i analizuje swoje uczucia oraz uczucia innych ludzi, potrafi zapanować nad swoimi emocjami, zna swoje mocne i słabe strony, szuka dróg poprawy swojego postępowania.
-> w sferze rozwoju fizycznego
analizuje przyczyny zakłóceń stanu swojego zdrowia, przewiduje skutki własnych decyzji w tym zakresie, prowadzi zdrowy tryb życia, hartuje organizm, dba o higienę i zdrowie, jest aktywny, pełni role organizatora, widza i sędziego w wybranych dyscyplinach rekreacyjnych i sportowych, umiejętnie ocenia wydarzenia zagrażające życiu i właściwie na nie reaguje, przyjmuje odpowiedzialność za zdrowie własne i innych, potrafi udzielić pierwszej pomocy poszkodowanym.
-> w sferze rozwoju duchowego
zna i stosuje najważniejsze etyczne zasady życia publicznego (np. rzetelna praca, punktualność, dotrzymywanie danego słowa, uczciwość, odpowiedzialność za skutki, prawdomówność), dokonuje wyboru wartości i tworzy ich własną hierarchię, rozstrzyga wątpliwości i problemy moralne zgodnie z przyjętą hierarchią wartości i Prawem Harcerskim.
Zadania drużynowego
-> w sferze rozwoju społecznego
przygotowanie do aktywnego i odpowiedzialnego udziału w życiu społecznym,
rozwijanie umiejętności społecznych harcerki/harcerza przez zdobywanie prawidłowych doświadczeń we współżyciu i współdziałaniu w grupie rówieśniczej,
pogłębianie i umacnianie postawy patriotyzmu. Pogłębianie poczucia przynależności do wspólnoty harcerskiej, skautowej, państwowej, kształtowanie poczucia odpowiedzialności za siebie i innych, wspieranie samorządności harcerskiej,
umożliwienie rozwijania umiejętności prezentacji własnego stanowiska w dialogu z innymi i demokratycznego współdecydowania.
-> w sferze rozwoju intelektualnego
wdrażanie do samodzielności w poszukiwaniu informacji w różnych źródłach, rozwijanie umiejętności poszukiwania, porządkowania, wykorzystywania i przechowywania różnych rodzajów informacji, rozbudzanie i rozwijanie indywidualnych zainteresowań, rozbudzanie wyobraźni, pomysłowości na temat przyszłej aktywności zawodowej i gospodarczej.
-> w sferze rozwoju emocjonalnego
pomoc we właściwym przeżywaniu okresu dojrzewania,
-> w sferze rozwoju fizycznego
ukazanie powodów i sensu starań o własne ciało, sprawność, zdrowie i urodę, doskonalenie sprawności kondycyjnej i koordynacyjnej, harcerki/ harcerza, stymulowanie różnorodnych form aktywności fizycznej, wspierającej ich rozwój, kształtowanie motywacji do podejmowania samodzielnych działań na rzecz harmonijnego rozwoju fizycznego, wdrażanie do aktywnego i bezpiecznego spędzania wolnego czasu i wypoczynku
-> w sferze rozwoju duchowego
wspieranie rozwoju moralnego i kształtowania hierarchii wartości. Kształtowanie refleksyjnej postawy wobec człowieka, jego natury, powinności moralnych oraz wobec różnych sytuacji życiowych. Rozpoznawanie podstawowych wartości i dokonywanie właściwej ich hierarchizacji umiejętności dokonywania samooceny
kształcenie zachowań ukierunkowanych na ochronę środowiska przyrodniczego
2. FUNKCJONOWANIE HARCERSKIEJ METODY WYCHOWAWCZEJ
Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie
Prawo Harcerskie to fundament pracy wychowawczej z harcerką i harcerzem. Po okresie bezdyskusyjnego przyjmowania Prawa Harcerskiego, pojawiają się wątpliwości na temat dotychczas uznawanego systemu wartości oraz refleksja odnośnie motywów przynależności do harcerstwa. Te przemyślenia prowadzą (powinny prowadzić) do świadomego przestrzegania Prawa Harcerskiego. Dostrzegamy to w zmianie uzasadnienia własnych zachowań, jakie nastolatki często prezentują. Niekoniecznie wiąże się to ze zmianą zachowania (np. nie palę, ponieważ jest to niezdrowe, a nie tylko dlatego, że ktoś mi zakazuje).
system małych grup
System małych grup realizowany jest głównie poprzez pracę zastępów. Aby system małych grup mógł prawidłowo funkcjonować powinny być przestrzegane następujące zasady:
dziewczęta i chłopcy są zorganizowani w odrębnych zastępach,
zastępowi potrafią samodzielnie organizować pracę zastępu,
zastęp spotyka się regularnie na zbiórkach, samodzielnie planuje swoją pracę i w sposób świadomy podejmuje zadania.
W drużynie mogą pojawić się również grupy zadaniowe (poza zastępami lubbmiędzyzastępowe) będące odpowiedzią na pojawiającą się indywidualną chęć działania, potrzebę, życzenie. Tworzone są one jedynie na czas realizacji zadania.
uczenie w działaniu
Wszystkie umiejętności zdobywane są w konkretnym działaniu - przez zadanie zespołowe zastępu mające charakter poszukiwania. Zakładając samodzielne planowanie, realizację i podsumowanie działań zadanie zespołowe angażuje wszystkich członków zastępu wykorzystuje przy tym ich potencjał i rozwija umiejętności.
stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program
Program pracy drużyny powinien uwzględniać specyficzną dla tego wieku potrzebę poznawania i poszukiwań. Dobrze zbudowany program z jednej strony pozwala na nieskrępowany rozwój własnych zainteresowań i poszukiwanie pola służby, z drugiej zakłada z góry ich krótkotrwałość i zmienność. Przez taki program pokazujemy harcerce i harcerzowi różnorodne możliwości oraz przygotowujemy ich do wyboru specjalizacji i własnej drogi rozwoju.
Program pracy drużyny ukierunkowany jest:
-> zadaniami prób na stopnie harcerskie,
-> zainteresowaniami harcerek i harcerzy;
-> poszukiwaniem pól działania i sfer aktywności.
próba harcerki/harcerza
Każdy, niezależnie od momentu wstąpienia do organizacji zaczyna swą przygodę harcerską od próby harcerki/ harcerza. Jej zakończenie wiąże się z dopuszczeniem do Przyrzeczenia Harcerskiego i pozwala na otwarcie próby na stopień harcerski właściwy dla wieku harcerki/ harcerza. Próba harcerki/ harcerza trwa do 6 miesięcy.
stopnie harcerskie
Harcerskie wychowanie dokonuje się przez stopnie. Dzięki ich wymaganiom harcerka i harcerz osiągają swój poziom dojrzałości harcerskiej i społecznej. Dlatego tak ważna jest ich rola.
W metodyce starszoharcerskiej dla zapewnienia możliwości pełnego rozwoju i kształtowania pozytywnych postaw wykorzystywane powinny być przede wszystkim stopnie:
Stopień III - potrafię
Stopień IV- poszukuję
sprawności
Sprawności są w harcerstwie formą kształtowania i zdobywania umiejętności. Służą budzeniu, rozwijaniu i pogłębianiu zainteresowań, umożliwiają przyswajanie wiedzy i pożytecznych umiejętności. Przez sprawności harcerki i harcerze ćwiczą zaradność w różnych kierunkach oraz uczą się rzetelności w działaniu. Najlepiej odpowiadającym wiekowi starszoharcerskiemu instrumentem metodycznym jest sprawność dwugwiazdkowa, przygotowująca do mistrzostwa.
specjalności, rozwijanie zainteresowań
Indywidualne zainteresowania powinny być uwzględniane w próbach na stopnie i zadaniach podejmowanych przez zastęp lub drużynę i wpływać na program pracy drużyny. Harcerki i harcerze wyrażają je również przez zdobywanie sprawności. Po okresie przyglądania się różnym dziedzinom zainteresowań, pojawia się coraz bardziej szczegółowe i głębokie poszukiwanie konkretnej specjalności, choć nadal może to być zainteresowanie krótkotrwałe. Pojawiają się zainteresowania grupowe i dążenie do mistrzostwa, na co odpowiedzią mogą być sprawności trzygwiazdkowe.
3. DZIAŁANIE DRUŻYNY
zorganizowanie do działania
Drużyna zwykle składa się z 2-5 zastępów. Działa w niej zastęp zastępowych i Rada Drużyny. Przyboczni pomagają drużynowej/drużynowemu w organizowaniu zbiórek drużyny lub wypełniają inne przydzielone im zadania. Większość decyzji zapada na Radzie Drużyny. Pracę zastępów cechuje samodzielność i samorządność; zastępowy jest wybierany przez zastęp, program jest tworzony wspólnie w zastępach.
rola grupy rówieśniczej
Istnieje silna potrzeba poczucia przynależności nie tylko do zastępu i drużyny, ale również szczepu, hufca. Grupa rówieśnicza jest podstawowym środowiskiem, wywierającym wpływ na kształtowanie zachowań oraz postaw harcerki i harcerza. Wraz z nowymi zainteresowaniami pojawiają się też inne grupy, do których należy członkowie drużyny (grupa językowa, grupa sportowa). Trzeba wtedy szczególnie wspierać harcerkę i harcerza, aby w warunkach wchodzenia w nowe środowiska harcerstwo nadal pozostało dla nich atrakcyjne.
zbiórka zastępu
Zbiórki zastępu są samodzielnie przygotowane i przeprowadzane zarówno przez zastępowego, jak i przez poszczególnych członków zastępu. Odbywają się w regularnym, np. tygodniowym rytmie. Tematyka zbiórek związana jest z przyswajaniem pogłębionych wiedzy i umiejętności harcerskich. Jednocześnie duży wpływ na tematykę zbiórek mają indywidualne zainteresowania członków zastępu.
zbiórka drużyny
Zbiórki drużyny odbywają się regularnie, w trybie określonym kalendarzem drużyny, nie rzadziej niż raz w miesiącu. Harcerki i harcerze włączają się w organizację, przygotowanie programu, jak i prowadzenie zbiórek drużyny. Realizowane przez nich próby na stopnie mają wpływ na kształt programu drużyny.
formy pracy
Szczególnie zalecane są takie formy pracy, które stwarzają możliwość aktywnego poszukiwania autorytetów i pola służby, własnego uzasadnienia dla systemu wartości określonych w Prawie i Przyrzeczeniu, poszukiwanie do wewnątrz - poznawanie siebie, ukierunkowania zainteresowań.
Letnie formy działalności to:
-> obóz
Obóz drużyny to możliwość sprawdzenia i podsumowania całorocznej pracy drużyny i zastępów. Pełniąc na obozie różne funkcje harcerki i harcerze mają możliwość zdobywania nowych doświadczeń
i przygotowują się do podejmowania odpowiedzialności za drużynę i jej rozwój.
-> obóz wędrowny
Ta forma obozu stwarza możliwość poszukiwania i poznania interesujących ludzi, nieznanych kultur, zaspokojenia potrzeby odkrywania nowości a także możliwości rozwoju fizycznego
-> obóz specjalnościowy
Harcerki i harcerze dzięki tej formie letniego wypoczynku mają możliwość poznania nowych dziedzin aktywności, sprecyzowania swoich zainteresowań, opanowania nowych umiejętności.
-> obóz zagraniczny
Daje możliwość poznania świata, nowych ludzi i nowych kultur. Stwarza warunki do sprawdzenia się w niecodziennych sytuacjach, praktycznego stosowania obcego języka oraz zdobytych wiadomości z zakresu historii, geografii.
4. DEMOKRACJA W DRUŻYNIE
Drużynowa/drużynowy prowadzi drużynę, jest jej przewodniczką lub wodzem, przy podejmowaniu decyzji korzysta z pomocy Rady Drużyny. W drużynie zwiększają się uprawnienia Rady Drużyny. Drużynowa/drużynowy pracuje z zastępem zastępowych i przybocznymi, drużynowy, przyboczni i zastępowi stanowią partnerski zespół.
Rada Drużyny podejmuje kluczowe decyzje w drużynie. Może rozpocząć się praca nad konstytucją drużyny. W ramach konstytucji należy zwracać szczególną uwagę na prawa i obowiązki oraz procedury funkcjonujące w drużynie.
Zastęp jest prowadzony demokratycznie. Zasady demokracji uwzględniane są szeroko przy planowaniu, podziale zadań, ocenie ich wykonania, przyznawaniu sprawności i stopni.
5. WSPÓŁPRACA Z RODZICAMI I ŚRODOWISKIEM
Podstawowym środowiskiem działania drużyny jest szkoła i jej okolice. Drużyna włącza się w organizację lub samodzielnie organizuje przedsięwzięcia dla szkoły czy środowiska lokalnego zgodnie ze swoimi możliwościami i potrzebą aktywnego działania oraz ciągłego doskonalenia się harcerzy. Drużyna może nawiązać współpracę z parafią, na terenie której działa, a także z innymi stowarzyszeniami, których cele działania zgodne są z celami harcerstwa.
Szczególnie ważny dla prawidłowego przebiegu procesu wychowawczego jest stały kontakt drużynowego z rodzicami. Powinni oni być informowani o możliwościach, jakie stwarza harcerstwo dla ich dzieci w zakresie kształtowania pozytywnych postaw zdobywania wiedzy i wszechstronnego rozwoju zainteresowań. Dobrą okazją do podjęcia współpracy z rodzicami jest zwłaszcza organizacja obozu drużyny. Drużyna dzięki rzetelnemu i odpowiedzialnemu działaniu pracuje na zaufanie rodziców.
komentarz? | | Pomoce | Wynik: 3
|
Pomoce: Metodyka harcerska
Metodyka harcerska
Proponowana metodyka jest właściwa do pracy z harcerkami i harcerzami w wieku 10-13 lat.
Charakterystyczną formą aktywności w tej grupie metodycznej jest gra - rozumiana jako/obejmująca działanie pozwalające na przyswajanie technik harcerskich w podstawowym zakresie, nabywanie podstawowej podstawowej wiedzy i umiejętności harcerskich, praca w zespołach oraz towarzyszące temu współzawodnictwo, podział na zespołyoraz współzawodnictwo, stwarzające możliwość stałej aktywności
i sprawdzania się. Harcerki i harcerze uczestniczą w życiu drużyny organizowanym przez drużynowego, a jednocześnie ale też wraz z zastępowym zaczynają współorganizować działania zastępu.
CELE WYCHOWAWCZE
Harcerka/Harcerz jest przyjazna(y), tolerancyjna(y), pogodna(y), życzliwa(y), wrażliwa(y), spostrzegawcza(y), ambitna(y), śmiała(y), odważna(y), kulturalna(y), schludna(y), jest przykładem dla innych, pracuje nad sobą
kompetencje harcerki/harcerza
-> w sferze rozwoju społecznego
jest świadomym członkiem ZHP, zna swoje prawa i obowiązki, zdaje sobie sprawę z przynależności do różnych grup społecznych: rodziny, społeczności lokalnej, grupy etnicznej, narodu, państwa, społeczności europejskiej i światowej, aktywnie współdziała w grupie, umiejętnie się komunikuje z innymi, buduje więzi międzyludzkie, aktywnie uczestniczy w życiu rodziny i wypełnia wynikające z tego obowiązki, dostrzega i rozwiązuje problemy oraz wypełnia zadania w najbliższym otoczeniu i środowisku lokalnym, potrafi podejmować decyzje dotyczące grupy, do której należy, odpowiednio zachowuje się podczas uroczystości harcerskich, szkolnych, państwowych,
-> w sferze rozwoju intelektualnego
chętnie zdobywa nowe umiejętności i wiadomości, jest ciekawy i zainteresowany światem, jego różnorodnością, bogactwem i pięknem, jest twórczy, chętnie wykorzystuje swoja wiedze i umiejętności w aktywnym działaniu,
-> w sferze rozwoju emocjonalnego
dostrzega potrzeby własne oraz innych ludzi, rozpoznaje, formułuje, wyraża i nazywa swoje uczucia,
-> sferze rozwoju fizycznego
dba o własne zdrowie, przestrzega zasad higieny, rozpoznaje zagrożenia życia i zdrowia i właściwie na nie reaguje, aktywnie uczestniczy i współorganizuje formy aktywnego wypoczynku oraz zabawy sportowe, zna i przestrzega zasady obowiązujące w danej dyscyplinie i zasadę "czystej gry",
-> w sferze rozwoju duchowego
szanuje i przestrzega obowiązujące go prawa ( prawa ucznia, Prawo Harcerskie, prawa wynikające z wyznawanej wiary), poznaje i hierarchizuje wartości, wie, które z nich i dlaczego są powszechnie akceptowane, dostrzega różnorodność postaw i zachowań ludzi.
zadania drużynowego
-> w zakresie rozwoju społecznego
kształtowanie postawy obywatelskiej i patriotycznej do odpowiedzialnego uczestnictwa w życiu społecznym i publicznym, wspieranie prawidłowego rozwoju społecznego, w tym koleżeństwa, przyjaźni i empatii,
-> w zakresie rozwoju intelektu
kształtowanie postawy ciekawości, otwartości i poszanowania nauki, zainteresowanie światem, jego różnorodnością, bogactwem i pięknem, kształtowanie poczucia odpowiedzialności za środowisko, rozbudzanie twórczej postawy wobec świata, w zakresie rozwoju emocjonalnego wspieranie prawidłowego rozwoju emocjonalnego, rozwijanie wrażliwości harcerki/ harcerza,
-> w zakresie rozwoju fizycznego
wspomaganie harmonijnego rozwoju psychofizycznego, rozwijanie i doskonalenie sprawności ruchowej i tężyzny fizycznej, rozwijanie poczucia odpowiedzialności za zdrowie swoje i innych, kształtowanie motywacji do podejmowania samodzielnych działań na rzecz harmonijnego rozwoju fizycznego, wdrażanie do aktywnego i bezpiecznego wypoczynku oraz spędzania wolnego czasu, w zakresie rozwoju duchowego, ukazywanie konieczności doskonalenia samego siebie głównie poprzez pracę z Prawem Harcerskim wspieranie w poszukiwaniu wartości, kształtowanie refleksyjnej postawy wobec człowieka, jego natury, powinności moralnych, stwarzanie możliwości do dokonywania właściwej hierarchizacji wartości, kształtowanie tolerancji dla przekonań i poglądów innych ludzi.
FUNKCJONOWANIE HARCERSKIEJ METODY WYCHOWAWCZEJ
Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie
Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie to fundamenty pracy wychowawczej z harcerką i harcerzem. Prawo i Przyrzeczenie są przyjmowane jako jasny i spójny system wartości, jego zapisy są niekwestionowane i przyjmowane wprost.
Są one dla tej grupy metodycznej bezdyskusyjną wartością. Harcerze i harcerki traktują je jako jasny sposób postępowania.
system małych grup
System małych grup jest realizowany przez pracę w zastępach. Dla prawidłowego funkcjonowania systemu małych grup w tej grupie metodycznej istotne jest, aby:
zastępowy był starszy wiekiem i doświadczeniem od członków zastępu, on planuje i inicjuje pracę zastępu, chłopcy i dziewczynki byli zorganizowani w odrębnych zastępach, stopniowo zwiększała się samodzielność zastępu (od zadań międzyzbiórkowych drużyny do samodzielnych zbiórek zastępu).
uczenie w działaniu
Zdobywanie przez harcerki i harcerzy wszelkich umiejętności odbywa się w skonkretyzowanym działaniu - w dużej części poprzez grę, realizowaną przede wszystkim w zadaniach zespołowych i międzyzbiórkowych. Zakładając samodzielne planowanie, realizację i podsumowanie działań zadanie zespołowe angażuje wszystkich członków zastępu wykorzystując przy tym ich potencjał i rozwijając umiejętności.
stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program
Działania programowe mają na celu zaznajomienie harcerzy z ideami harcerstwa i technikami umiejętnościami harcerskimi.
Plan pracy drużyny jest ukierunkowany jest:
budowaniem tożsamości i odrębności zastępu oraz obrzędowości,
zadaniami prób na stopnie harcerskie i wymaganiami sprawności,
poznawaniem i doskonaleniem technik harcerskich.
Praca z pewnymi standardami ogólnoorganizacyjnymi ("elementarz" wiedzy i umiejętności)
STOSOWANE INSTRUMENTY METODYCZNE
Zadanie zespołowe jako dominująca forma pracy zastępu
próba harcerki/ harcerza
Każdy, niezależnie od momentu wstąpienia do organizacji, zaczyna swą przygodę harcerską od próby harcerki/harcerza. Jej zakończenie wiąże się z dopuszczeniem do Przyrzeczenia Harcerskiego i pozwala na otwarcie próby na stopień harcerski właściwy dla wieku harcerki/harcerza. Próba harcerki/harcerza trwa do 6 miesięcy.
stopnie harcerskie
Harcerskie wychowanie dokonuje się przez stopnie. Dzięki ich wymaganiom harcerka i harcerz osiągają swój poziom dojrzałości harcerskiej i społecznej. Dlatego tak ważna jest ich rola.
W metodyce harcerskiej dla zapewnienia możliwości pełnego rozwoju i kształtowania pozytywnych postaw powinny być wykorzystywane przede wszystkim stopnie:
Stopień I - jestem
Stopień II- poznaję sprawności
Sprawności są w harcerstwie formą kształtowania i zdobywania umiejętności. Służą budzeniu, rozwijaniu i pogłębianiu zainteresowań, umożliwiają przyswajanie wiedzy i pożytecznych umiejętności. Przez sprawności harcerki i harcerze ćwiczą zaradność w różnych kierunkach oraz uczą się rzetelności w działaniu. Najbardziej odpowiadającym wiekowi harcerskiemu instrumentem metodycznym jest sprawność jednogwiazdkowa, związana tematycznie z ogólną wiedzą harcerską, ideą harcerską, technikami.
specjalności, rozwijanie zainteresowań
Głównym tematem programu drużyn i zastępów są techniki harcerskie i podstawowa wiedza harcerska. Indywidualne zainteresowania realizowane są w próbach na stopnie, przez kolejne sprawności harcerskie oraz przy realizacji zadań zespołowych.. Jakiekolwiek zainteresowanie ma charakter krótkotrwały i płytki (np. kolekcjonerstwo). Nie ma zainteresowań zbiorowych. Nie ma zastępów specjalnościowych.
DZIAŁANIE DRUŻYNY
zorganizowanie do działania
Drużyna zwykle składa się z 2-5 zastępów. Działa w niej zastęp zastępowych i Rada Drużyny. Drużyna pracuje zastępami stopniowo osiągającymi samodzielność w zakresie planowania i organizowania swojej pracy. Wyznaczony przez drużynowego starszy zastępowy organizuje wykonanie zadań określonych samodzielnie lub przez drużynowego i Radę Drużyny. O najistotniejszych sprawach w drużynie decyduje Rada Drużyny. Drużynowy wspólnie z przybocznym organizuje działania drużyny - drużynowy i przyboczni tworzą zespół.
Harcerki i harcerze uczestniczą w życiu drużyny organizowanym przez drużynowego,
a jednocześnie wraz z zastępowym stopniowo zaczynają współorganizować działania zastępu.
rola grupy rówieśniczej
Harcerki i harcerze kształtują swoją tożsamość i jedność w ramach zastępu i drużyny. Podstawowe potrzeby realizowane są przez przynależność i zaangażowanie w pracę zastępu, który jest w tym momencie najbardziej naturalnym środowiskiem rówieśniczym.
zbiórka zastępu
Zbiórki zastępu odbywają się w regularnie, np. w tygodniowym rytmie. Przygotowane i prowadzone są przez zastępowego przy wsparciu przybocznych lub drużynowego. Członkowie zastępu włączają się w zbiórkę przez aktywny udział w proponowanych zadaniach. Przygotowują część elementów zbiórek m.in. przez realizację zadań międzyzbiórkowych.
zbiórka drużyny
Zbiórki odbywają się w regularnie, w trybie określonym kalendarzem drużyny. Tematyka zbiórek związana jest przede wszystkim z treściami służącymi poznaniu harcerstwa, poznawaniu Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego, zdobyciu elementarnej wiedzy o harcerstwie oraz przyswojeniu podstawowych umiejętności i technik harcerskich. Harcerki i harcerze uczestniczą w zbiórkach, najczęściej działając w zastępie.
formy pracy
Dla zapewnienia jak najlepszych efektów wychowawczych podczas zbiórek należy stosować przemienność form, zwłaszcza takich, które stwarzają możliwość stałej aktywności i sprawdzania się.
Formą letniej działalności jest :
Obóz
Drużyna organizuje obóz letni podsumowujący całoroczną pracę wychowawczą. Dobrym rozwiązaniem jest obóz w ramach zgrupowań hufcowych lub wspólnie z kilkoma innymi drużynami - wtedy powstaje możliwość podziału zadań między kadrę pozostałych drużyn.
Stanica NAL
Formą działalności drużyny jest również stanica NAL, pozwalająca rozwijać umiejętności, wiedzę harcerską i zainteresowania oraz zapewniająca bezpieczny i aktywny wypoczynek w miejscu zamieszkania.
DEMOKRACJA W DRUŻYNIE
Drużynowy jest przywódcą i autorytetem. W istotny sposób wpływa na kształt programu drużyny oraz kwestii organizacyjnych. Inicjuje przedsięwzięcia realizowane w drużynie. Kieruje zastępem zastępowych. Współpracuje z przybocznymi, dba o ich rozwój i wychowuje następcę.
W drużynie działa Rada Drużynyktóra bierze udział w procesie decyzyjnym, przy czym ostateczna decyzja podejmowana jest przez drużynowego. Drużynowy sam wybiera swoich przybocznych.
Zasady demokracji obowiązują również wewnątrz zastępu. Członkowie zastępu mają wpływ na życie zastępu, na dobór zadań zespołowych, uczestniczą w ich planowaniu i realizacji.
WSPÓŁPRACA Z RODZICAMI I ŚRODOWISKIEM
środowisko lokalne
Drużyna jest środowiskiem wychowawczym i jako takie współpracuje z innymi (np. szkoła, parafia). Istotne jest aby współpraca z nimi opierała się na zasadzie partnerstwa. Szczególnie ważna jest współpraca z radą pedagogiczną szkoły i poszczególnymi nauczycielami. Część przedsięwzięć podejmowanych przez drużynę skierowana jest do środowiska szkolnego.
rodzice
Szczególnie ważny dla prawidłowego przebiegu procesu wychowawczego jest stały kontakt drużynowego z rodzicami. Powinni oni być informowani o możliwościach, jakie stwarza harcerstwo dla ich dzieci w zakresie kształtowania pozytywnych postaw zdobywania wiedzy i wszechstronnego rozwoju zainteresowań. Drużyna dzięki rzetelnemu i odpowiedzialnemu działaniu pracuje na zaufanie rodziców.
komentarz? | | Pomoce | Wynik: 3.07
|
Pomoce: Metodyka zuchowa
Metodyka zuchowa
Proponowana metodyka jest właściwa dla zuchów w wieku 6-10 lat.
Charakterystyczną formą aktywności zuchów jest zabawa w kogoś lub w coś - realizowana zespołowo w ramach zdobywanych sprawności zespołowych oraz podczas zbiórek pojedynczych. Zabawa, której animatorem jest zuchowy wódz (drużynowy) umożliwia poznanie otaczającego świata i ćwiczenie pożytecznych umiejętności.
CELE WYCHOWAWCZE
Zuch jest przyjazny, tolerancyjny, pogodny, życzliwy, koleżeński, wrażliwy, spostrzegawczy, ambitny, śmiały, odważny, kulturalny, schludny, jest przykładem dla innych, jest dobrym obserwatorem.
kompetencje zucha
w sferze rozwoju społecznego:
? świadomie przynależy do gromady zuchowej,
? zachowuje się właściwie w różnych sytuacjach,
? wypowiada swoje opinie i oceny,
? pomaga słabszym,
? jest przyjaźnie nastawiony do zwierząt i przyrody,
? umiejętnie nawiązuje kontakt z innymi dziećmi i osobami dorosłymi ,
? systematycznie wykonuje obowiązki domowe,
w sferze rozwoju intelektualnego:
? chętnie czerpie z wiedzy i umiejętności innych,
? zadaje pytania w sytuacji, kiedy czegoś nie wie,
w sferze rozwoju emocjonalnego:
? umiejętnie wyraża swoje uczucia,
? dzieli się z innymi swoimi emocjami i uczuciami,
? wierzy w siebie, potrafi osiągnąć stawiane sobie cele,
w sferze rozwoju fizycznego:
? chętnie i aktywnie uczestniczy w organizowanych zajęciach sportowych,
? współorganizuje zabawy sportowe przestrzegając zasad obowiązujących w danej dyscyplinie i zasady "czystej gry",
? dba o własne ciało, zdrowie i sprawność fizyczną, prawidłowo reaguje wobec zagrożeń dla życia i zdrowia,
w sferze rozwoju duchowego:
? odwołuje się do Prawa Zucha w swoim postępowaniu,
? postępuje jak zuch w każdych okolicznościach.
? zadania drużynowego
w sferze rozwoju społecznego:
? rozbudzić u zucha postawę aktywnego uczestnictwa w zabawie,
? stwarzać możliwość samodzielnego podejmowania decyzji,
? nauczyć dzielić się własnymi pomysłami i podejmowania inicjatywy,
? nauczyć wykorzystywania wiedzy i umiejętności nabytych w gromadzie w codziennym życiu (szkoła, rodzina, podwórko),
? wzmacniać poczucie tożsamości kulturowej, historycznej, etnicznej i narodowej,
? stwarzać warunki do rozwijania samodzielności, obowiązkowości, podejmowania odpowiedzialności za siebie i najbliższe otoczenie,
? stwarzać warunki do indywidualnego i zespołowego działania na rzecz innych i nauczyć czerpania radości z niesienia pomocy innym,
w sferze rozwoju intelektualnej:
? rozbudzić u zucha potrzebę rozwijania swojej wiedzy i umiejętności,
? nauczyć go systematycznego i rzetelnego wykonywania swoich zadań i obowiązków,
? rozbudzić u zucha ciekawość świata, otoczenia, ludzi, przyrody
w sferze rozwoju emocjonalnego:
? umacniać wiarę zucha we własne siły i zdolność osiągania wartościowych i trudnych celów
? nauczyć zucha precyzowania swoich potrzeb, ujawniana emocji
w sferze rozwoju fizycznego:
? kształtować potrzebę dbania o własne ciało, zdrowie i sprawność fizyczna, wyrabiać czujność dziecka i prawidłowe zachowania wobec zagrożeń dla życia i zdrowia,
? wdrażać do aktywnego i bezpiecznego spędzania wolnego czasu i wypoczynku,
? kształtować motywację do podejmowania samodzielnych działań na rzecz harmonijnego rozwoju fizycznego.
FUNKCJONOWANIE HARCERSKIEJ METODY WYCHOWAWCZEJ
? Prawo i Obietnica Zucha
Prawo i Obietnica Zucha to fundamenty pracy wychowawczej z zuchami. Normy zawartego w nich ideału wychowawczego stanowią w tej grupie wiekowej wytyczne dla drużynowego i uświadamiają mu cel jego pracy z zuchami w gromadzie.
Zuchy przyjmują Prawo wprost. Zapisy Prawa i Obietnicy Zucha są niekwestionowane, rozumiejąc Prawo i Obietnicę zuchy dążą do postępowania zgodnego z zapisami.
? system małych grup
System małych grup realizowany jest głównie przez organizowanie zabaw z podziałem na szóstki. Szóstki realizują powierzone im zadania w trakcie zbiórki. Mogą być zespołami stałymi/wśród zuchów starszych i bardziej "wyrobionych" w gromadzie/ lub zmieniać się w zależności od organizowanej zabawy /wśród zuchów młodszych/. Szóstkom przewodzą szóstkowi, są to przywódcy w zabawie i często zmieniają się (mogą się zmieniać).
? uczenie w działaniu
Wszystkie umiejętności zdobywane są w konkretnym działaniu - przez udział w zabawie w kogoś lub w coś. Zuchowa zabawa w naturalny sposób doskonali charakter dziecka, rozwija dzielność, uczynność, dostarcza wiedzy i umiejętności, wyzwala samodzielność i inicjatywę zuchów wykorzystując charakterystyczną w tym okresie aktywność dziecka.
? stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program
Program w tej grupie metodycznej powinien odpowiadać na potrzebę poznawania otaczającego świata. Następuje stopniowy rozwój i kształtowanie się zainteresowań. Drużynowy powinien wspierać indywidualny rozwój zucha przez pracę ze sprawnościami i gwiazdkami zuchowymi. Podczas realizacji zadań zuch pogłębia i prezentuje swą wiedzę oraz zdobyte umiejętności.
Program pracy gromady ukierunkowany jest:
? potrzebami zuchów,
? programami sprawności realizowanych zespołowo i indywidualnie,
? stymulowaniem rozwoju zuchów w trakcie realizacji zadań gwiazdek zuchowych.
STOSOWANE INSTRUMENTY METODYCZNE
? gwiazdki zuchowe
Gwiazdki zuchowe służą do podnoszenia umiejętności i kształtowania indywidualnych cech - pracy nad sobą, umiejętności współdziałania w zespole, świadomego udziału w życiu rodziny i społeczeństwa stosownie do poziomu wiedzy i wieku zucha. Drużynowy wraz z przybocznymi motywują zucha do wykonywania zadań gwiazdki i systematycznie nadzoruje ich przebieg. Dla zapewnienia pełnego rozwoju przez zdobywanie gwiazdek, stosowany jest system trzech gwiazdek:
I gwiazdka - zuch ochoczy
II gwiazdka - zuch sprawny
III gwiazdka- zuch gospodarny.
? sprawności
-> Realizowane zespołowo, czyli przez całą gromadę jednocześnie, w trakcie cyklu kilku zbiórek, umożliwiają poznawanie otaczającego świata, ćwiczą pożyteczne umiejętności, uczą samodzielności i wyzwalają inicjatywę.
-> Sprawności zdobywane indywidualnie wspierają rozwój zucha w zakresie samodzielnego podejmowania działań w określonej wybranej przez niego dziedzinie, zadania realizowane są na zbiórce i poza nią. Zdobywanie sprawności indywidualnie powinno być systematycznie koordynowane przez drużynowego lub przybocznego.
DZIAŁANIE GROMADY
? zorganizowanie do działania
Gromada zuchowa składa się zwykle z 2-4 szóstek, drużynowego i przybocznych. Pracują całością raz w tygodniu. Szóstki nie organizują oddzielnych zbiórek, podział na szóstki funkcjonuje jedynie podczas zbiórek gromady najważniejsze decyzje zapadają w Kręgu Rady, podczas której głos zabierają wszyscy członkowie gromady. Ostateczną decyzję podejmuje drużynowy.
? rola grupy rówieśniczej
Wszystkie zabawy i zadania realizowane podczas zbiórek uczą współdziałania w zespole i pracy w grupie, budowania więzi międzyludzkich, podejmowania indywidualnych i grupowych decyzji, skutecznego działania na gruncie zachowania obowiązujących norm. Wszystkie te nowo zdobywane umiejętności pozwalają na coraz lepsze i sprawniejsze działanie w małej grupie - np. szóstce zuchowej.
? zbiórka gromady
Zuchowa zbiórka to zabawa w coś lub w kogoś. Ma ściśle określony, zamierzony cel wychowawczy. Zbiórka zuchowa swój temat, który kierunkuje przebieg zabawy. Składa się z różnych elementów - form pracy, które są związane z jednym tematem i ułożone tak, aby stanowiły logiczny ciąg. Zbiórka rozwija inicjatywę i samodzielność zuchów oraz rozwija w nich umiejętności społeczne.
? formy pracy
Dla zapewnienia jak najlepszych efektów wychowawczych podczas zbiórek gromady należy stosować formy pracy, które przez zabawę umożliwiają poznanie otaczającego świata i ćwiczenie pożytecznych umiejętnościw szczególnościzabawę tematyczną, zwiad zuchowy, gawędę, piosenki i pląsy, zuchowe zwyczaje, obrzędy i tajemnice, majsterkę, zuchowy teatr, pożyteczne prace, gry i ćwiczenia.
Forma letniej działalności gromady jest kolonia zuchowa. Dobrze przygotowana i przeprowadzona kolonia zuchowa to najlepsza okazja do podsumowania pracy gromady. Najczęściej organizowane są obecnie kolonie, których organizatorem jest komenda hufca - namiestnictwo zuchowe. Kolonię przygotowuje drużynowy wraz z przybocznymi. Zuchy nie włączają się w organizację kolonii.
DEMOKRACJA W GROMADZIE
Drużynowy jest największym autorytetem i wzorem do naśladowania oraz wodzem w zabawie. Jest odpowiedzialny za organizację życia gromady, za bezpieczeństwo jej członków. Inspiruje zabawę, koordynuje jej przebieg ale też aktywnie w niej uczestniczy. Przygotowuje przybocznego na następcę i dzieli się z nim zadaniami.
Zuchy uczą się postaw prawidłowego współdziałania w zespole przez uczestniczenie na każdej zbiórce w Kręgu Rady. W trakcie posiedzenia Kręgu Rady zuchy z uczestników zbiórki stają się jej współorganizatorami. Na nim zapadają decyzje dotyczące działalności gromady, oceny zbiórki, stosowania kar i nagród, rozstrzygane są wszelkie sytuacje konfliktowe. Każde dziecko ma wówczas prawo głosu.
WSPÓŁPRACA Z RODZICAMI I ŚRODOWISKIEM
? środowisko lokalne
Gromada zuchowa działa najczęściej w oparciu o szkołę podstawową lub klub osiedlowy. Tam znajduje miejsce na zbiórki, ale też sojuszników wspierających pracę gromady. Dla drużynowego niezbędnym elementem pracy jest kontakt z wychowawcami klas swoich zuchów i często z pedagogiem szkolnym.
? rodzice
Niezbędna jest współpraca z rodzicami zuchów. Powinni być oni informowani nie tylko o pojawiających się postępach dziecka, jego pozytywnych zachowaniach, ale też o przestrzeganych przez drużynowego zasadach bezpieczeństwa w trakcie zbiórek i wycieczek. Ważnym elementem współpracy z rodzicami jest pomoc przy organizacji kolonii, świąt gromady - np. uroczystości Obietnicy Zuchowej czy pikniku rodzinnego.
| Pomoce | Wynik: 2.88
|
Pomoce: Prawa i obowiązki instruktora
Prawa i obowiązki instruktora
Prawo
Uprawnienie, przywilej, które przysługuje danej osobie (w tym wypadku instruktorowi poprzez przynależność do ZHP)
? przyjmowanie Obietnicy Zucha, Przyrzeczenia Harcerskiego i Zobowiązania Instruktorskiego
? uczestniczenie w życiu drużyny, szczepu, hufca, itp. do którego należą
? noszenie munduru, odznak i oznak ZHP
? korzystanie ze sprzętu, urządzeń, placówek ZHP (np. należącego do hufców- jak namioty, baz ZHP)
Obowiązek
Konieczność zrobienia czegoś wynikająca z nakazu; czynności związane z zajmowaniem stanowiska
? kierowanie się zasadami określonymi w Zobowiązaniu Instruktorskim
? szczególna troska o zdrowie i bezpieczeństwo powierzonych dzieci i młodzieży
? dbanie o dobre imię Związku
? przestrzeganie statutu ZHP i regulaminów
? opłacanie składek
? czynny udział w życiu ZHP
| Pomoce | Wynik: 0
|
Pomoce: Gry i zabawy
Gry i zabawy
Zbiór zabaw i pląsów dla osób z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym
Specyfika grupy dzieci z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym.
Prowadząc zabawy dla osób z upośledzeniem umysłowym napotykamy na wiele trudności. U osób o umiarkowanym upośledzeniu umysłowym, niezależnie od ich wieku, rozwój psychiczny osiąga rozwój pełnosprawnego 7-8 latka, natomiast u osoba o znacznym upośledzeniu umysłowym osiąga poziom psychiczny 3-4 latka. Wynika z tego iż, zabawy i pląsy, przeznaczone dla nich, powinny być mało skomplikowane i proste do zapamiętania. W takim przypadku na początku przychodzą nam na myśl zabawy zuchowe, lecz część z nich okazuje się w praktyce zbyt trudne. Wśród uczestników naszej zbiórki mogą się znaleźć osoby nie mówiące, lub ze znacznymi problemami wymowy, a także osoby niepełnosprawne ruchowo (np.: w większości przypadków osób z porażeniem mózgowym). Oto zabawy sprawdzone, możliwe do zrealizowania na zbiórkach z osobami upośledzonymi.
Dobór zabaw i pląsów
Oto kilka rzeczy o których warto pamiętać dobierając zabawy i pląsy: - Zabawy powinny być proste, z mało skomplikowaną treścią, związane z głównym tematem zbiórki, posiadać element edukacyjny. - Pląs, aby mogła w nim uczestniczyć cała grupa powinien mieć proste słowa, łatwe do wymówienia dla dzieci z problemami wymowy, nie powinien posiadać trudnych ruchów, najlepiej pokazywana rękami treść.
Jak uczyć i przeprowadzać zabawy i pląsy?
Najprostszą formą nauki zabaw i pląsów jest prezentacja. Na początku osoby prowadzące pokazują na czym dana zabawa polega. Jeśli do nauczenia jest większy tekst powtarzamy go kilkukrotnie fragmentami. Podczas przeprowadzania należy także pamiętać aby pomagać osobom mniej sprawnym ruchowo (ponieważ w wielu przypadkach bez wsparcia drugiej osoby nie będą w stanie uczestniczyć w zabawie)
Propozycje zabaw
1. "Zapraszam na miejsce po prawej stronie"
Zabawa integrująca grupę, dobra na poznawanie imion, ćwiczy także wiadomości o zwierzętach (odgłosycharakterystyczne ruchy)wyzwala wyobraźnię. Uczestnicy siadają w kręgu, w którym jest jedno wolne miejsce, osoba koło której nie ma sąsiada zaczyna zabawę mówiąc: "Zapraszam na miejsce po mojej prawej stronie .... (imię), w postaci ... (nazwa zwierzątka) Kolejne miejsce się zwalnia, zabawa trwa dalej.
2. "Kalambury"
Jedna osoba pokazuje zwierzątko, lub zawód (ewentualnie jakieś bardzo proste hasło) reszta grupy odgaduje.
3. "Kolory 1"
Gra ćwiczy znajomość kolorów i refleks .Jedna osoba stoi w kręgu, reszta łapie ją za palce, osoba w kręgu wymienia kolory, gdy zostanie wymieniony ustalony wcześniej kolor. Uczestnicy puszczają się, a osoba w kręgu jest berkiem, uratować przed złapaniem może ukucnięcie.
4. "Kolory 2"
Zabawa ćwiczy znajomość kolorów i refleks, można zamiast kolorów mówić np. miesiące albo dni tygodnia .Uczestnicy stają w rzędzie, osoba prowadząca rzuca piłkę do każdej osoby po kolei mówiąc kolor, na określony wcześniej kolor nie można łapać piłki. Wygrywa ten, kto się nie pomyli.
5 "Kolory 3"
Zabawa ćwiczy znajomość kolorów i refleks. Uczestnicy stają w kręgu i chwytają linę. Jedna osoba wymienia kolory, jeśli wypowie umówiony wcześniej kolor wszyscy muszą puścić linę. Odpada osoba która jako ostatnia puści linę.
6. "Kim mundur"
Zabawa ćwicząca pamięć. Jedna z osób prowadzących zbiórkę wychodzi do sąsiedniego pokoju. Zadawane w tym czasie zadawane są pytania na temat jej munduru. np.: - Z jakich elementów składał się mundur? - Jaki kolor chusty miała? - lub inne pytania na temat charakterystycznych odznak.
7. "Kim 2"
Zabawa sprawdzająca pamięć. Na środek wychodzi jedna osoba której wszyscy bacznie się przyglądają przez minutę. Osoba ta wychodzi na chwilę, zmienia się w tedy jedną część ubioru. Po powrocie drużyna musi zgadnąć która część ubioru była zmieniona.
8. "Zegarek"
Zabawa ćwicząca słuch. W sali schowany jest zegarek (który głośno tyka !!!!). Uczestnicy chodzą w ciszy i przysłuchują się odgłosom tykania. Wygrywa osoba, która jako pierwsza odnajdzie zegarek.
9. "Gwizdek"
Gra ćwicząca słuch. Na wyznaczonym terenie chowają się trzy osoby i gwiżdżą gwizdkiem co 30 sekund. Grupa dzieli się na patrole, w każdym jest przynajmniej jedna osoba opieki. Grupy chodzą po terenie i szukają schowanych osób. Wygrywa ta grupa, która pierwsza odnajdzie wszystkich.
10. "Cienie"
Uczestnicy dzielą się na dwie grupy oddzielone prześcieradłem, najlepiej dwa pokoje między którymi są drzwi na których można rozwiesić prześcieradło. W pomieszczeniach powinno być ciemno. Po kolei podchodzą osoby do prześcieradła, podświetlamy je lampką lub latarką. Grupa przeciwna musi odgadnąć po cieniu kto stoi naprzeciwko. Dla utrudnienia można zmieniać np. fryzury.
11. "Zwierzątka"
Rozwieszamy np. na podwórku obrazki zwierząt. Pokazujemy obrazek zwierzątka, które np. jest chronione. Uczestnicy udają się na polowanie (zbierają obrazki zwierzątek), jeśli ktoś weźmie obrazek z pokazanym wcześniej zwierzątkiem przegrywa.
12. "Eko Zocha"
Gra pomagająca zachować czystość na obozie. Grupa wybiera się na spacer, podczas którego zbiera śmieci w lesie. Podczas spaceru rozmawiamy dlaczego nie można wyrzucać śmieci byle gdzie. Po powrocie z niektórych zebranych przez nas śmieci budujemy ludka (Eko Zoche), która będzie przypominała nam gdzie należy wyrzucać śmieci.
13."Magiczny bęben"
Zabawa ma na celu rozluźnienie grupy, lub może być rozgrzewką przed zajęciami ruchowymi. Prowadzący uderza w bęben. Uczestnicy mogą się poruszać tylko wtedy kiedy on bije. Gdy przestaje uczestnicy zastygają w bezruchu. Można także zwiększyć moc bębna mówiąc: bęben mówi poruszamy się jak ... (niedźwiadki, kotki, żabki itp...)Zamiast bębna można używać pianina lub gitary.
14. "Ogon smoka"
Zabawa ruchowa. Smok goni wszystkich członków grupy. Jeśli ktoś zostanie złapany staje za smokiem i łapie go za ramiona, oboje kontynuują łapanie. Zabawa trwa dopuki smok nie złapie wszystkich osób i nie rozerwie swojego ogona.
15. "Ogon smoka 2"
Zabawa ruchowa. Uczestnicy dzielą się na dwie grupy i łapią się za ramiona jeden za drugim. Ostatnia osoba ma od spodni przyczepioną chustkę. Zadaniem przeciwnej drużyny jest zabrać chustkę
Zabawy sportowe dla osób o bardzo małej sprawności ruchowej
Konkurencje na olimpiadę
1. Dmuchnie piłeczki ping-pongowej po torze. (zawodnik siedzi na krześlewózku dmucha raz, odległość mierzona w centymetrach
2. Picie przez rurkę 100ml na czas
3. Przejście z leżenia do siadu na czas
4. Gra na stole dwóch zawodników dmucha piłkę ping-pongowa
5. Rzut piłką do wiaderka (odległość do wiaderka uzależniona od sprawności rąk)
Zabawy sportowe dla osób sprawnych fizycznie
Konkurencje na olimpiadę:
1. Przeciąganie liny
2. Skoki przez linę
3. Rzut piłką do celu
4. Skoki przez skakankę
5. Kręgle
6. Zwijanie koca na czas
7. Bieg na 60 metrów (osoby chodzące z pomocą chód na 60 metrów)
8. Bieg z przeszkodami ( w wyznaczonych przysiady, podrzucanie piłki, slalom)
Pląsy
1. Papużka
Jestem małą papużką (pokazujemy palcami jaka papużka jest małą)
i jem bardzo malutko (wykonujemy ruch podobny do jedzenia widelcem)
bo moja pani (pokazujemy rękami kształt kobiety)
bardzo sroga jest. (kiwamy palcem). Codziennie śledzia mi daje ( pokazujemy ręką ruch podobny do falowania wody), a ja nie chcę go jeść,(kręcimy głową)
a tak bym chciała, a tak bym chciała, (kiwamy głową) pić coca-colę i lody jeść. ( udajemy ze pijemy colę i liżemy lody)
Można papużkę starać się robić coraz szybciej, albo wymyślać inne wersje np: papużka robot, gigantyczna papuga
2. Baranek
Jak dobrze być barankiem i bardzo wczesnym rankiem wychodzić na polankę i śpiewać sobie tak:
be be be kopytka niosą mnie, be be be kopytka niosą mnie.
Jak dobrze być baranem i bardzo wczesnym ranem wychodzić na polanę i śpiewać sobie tak:
be be be kopyta niosą mnie, be be be kopyta niosą mnie.
W czasie śpiewania piosenki biegamy w miejscu (ruszamy kopytkami) przy refrenie każdy robi obrót, druga wersja bardzo ociężale i powoli.
3. Deszcze niespokojne
Deszcze nie spokojne (pokazujemy rękami spadający deszcz)
potargały sad, ( targamy włosy sąsiedniej osoby)
a my na tej wojnie (marsz w miejscu)
ładnych parę lat. (odliczanie palcami)
Do domu wrócimy (marsz w miejscu)
w piecu napalimy, (ruch jakby wrzucanie łopatą węgla do pieca)
nakarmimy psa. (głaszczemy sąsiednią osobę po głowie)
Przed nocą zdążymy, (marsz w miejscu)
tylko zwyciężymy, (naprężamy mięśnie ramienia)
bo to ważna gra. (wykonujemy ruch jak przy rozdawaniu kart do gry)
4. Żabki
My są żabki wy są żabki, (pokazujemy na siebię i na osobę naprzeciwko)
my nie mamy nic takiego.(machamy rękami i kręcimy głową)
Tylko łapki tylko łapki (zginamy łapki)
skrzydełka żadnego. (rękami udajemy skrzydełka)
Uła kłakła.... (wykonujemy skłony, ruszając łapkami jak skrzydełkami)
Zabawę powtarza się coraz szybciej
5. Żabki tańczą
Kumkum powiedziała zielona żabka, (zginamy łapki)
kum kum powiedziała żabka
kum kum poiwedziała zielona żabka
powiedziała żabka kum kum kum.
A ja wiem, że żabki tańczą sialalalala, (skczemy i ruszamy rękami)
sialalalala, sialalalala i śpiewają kum kum kum.
Mu mu powiedziałą łaciatka krówka....
Hau hau powiedział kudłaty piesek... itd.
6. Stonoga
Idzie sobie stonoga, stonoga, stonoga, aż się trząsie podłoga, podłoga bęc. Osoby idą ustawione jedna za drugą łapiąc się za biodra. Po piosence pierwsza osoba mówi głowa, a potem każda osoba po kolei odlicza nogi... 1 noga, druga noga ... itd. Pierwsza osoba przechodzi na koniec i zabawa trwa dalej.
7. Ugi bugi
Do przodu prawą rękę daj, do tyłu prawą rękę daj i potrząśnij ją.
Bo przy ugibugibugi trzeba ładnie kręcić się no i klaskać trzeba też.
Raz, dwa, trzy ugi bugi acha, ugi bugi acha.
I od nowa zaczynamy taniec ten.
Do przodu lewą rękę...
Wykonujemy ruchy opisane w piosence gdy śpiewamy ugi bugi łapiemy się za ręcę i wchodzimy do środka kręgu)
8. 10 Murzynków
10 murzynków (pokazujemy palcami ilu)
W spodenkach na szelkach (Pokazujemy rękami szelki)
Taką piosenkę (pokazujemy kciuk wyciągnięty do góry)
Zaśpiewa wam
O Helena o buzi buzi buzi
Salo mi, salo ma. (machamy rękami w prawo i w lewo)
9 murzynków....
9. Zbudujemy dom
Zbudujemy dom (pokazujemy rękami kształt domu)
Mały biały dom
A w tym domu my (pokazujemy na siebie)
My i wy (pokazujemy na osobę stojąca naprzeciwko)
Bo przy budowie domu śpiewamy tak
Oooo czikicziki tak tak cziki cziki tak (kręcimy biodrami)
Balkon będzie też
Na balkonie pies (odwracamy się i pokazujemy reką ogonek)
A w tym domu my (pokazujemy na siebie)
My i wy (pokazujemy na osobę stojąca naprzeciwko)
Bo przy budowie...
10. Krokodyl
Tam w Afryce rzeka Nil (pokazujemy rękami fale)
Tam krokodyl mały żył (klapiemy rękami jak szczęką krokodyla)
Z tata krokodylem pływał sobie Nilem (klapiemy rękami głośniek)
I śpiewał tak...
Za każdym razem zwiększamy tempo śpiewu, lub też zamieniamy słowo tata na matka lub - wnuczek - dziadek, babcia itp.
11. Zorro
Był sobie ZorroZorro Zorro (rysujemy palcem w powietrzu literkę z)
Emocji będzie sporo, sporo, sporo (pokazujemy nasze zdziwienie)
Bo w czarnej masce Zorro, Zorro, Zorro (pokazujemy rękami maskę na twarzy)
Po nocach mi się śni (układamy ręce pod głowę)
Na konia wsiadawsiada, wsiada ( "wskakujemy na konie" )
A w ręku błyszczy szpada, szpada szpada (udajemy ze wymachujemy szpadą)
I za drzewami znika, znika, znika (kucamy)
Bo taki jego los
Sierżant Garsija, Garsija, Garsija (pokazujemy duży brzuch)
Od Zorra dostał w buzię, buzię, buzię
A teraz leży w łużku, łużku łużku (wyprostowujemy się i kładziemy ręce pod głowę) I drapie się po brzuszku... (drapiemy się po brzuszku)
Pląs powtarzamy coraz szybciej.
12. Ojciec Abraham
Ojciec Abraham miał siedmiu synów, siedmiu synów miał ojciec Abraham, a oni siedli i nic nie jedli tylko śpiewali sobie tak, prawa rękaOjciec Abraham... lewa ręka, prawa ręka, prawa noga, lewa noga, głowa, biodra... Śpiewamy piosenkę machając tą częścią ciała która wypowiedziana w piosence.
13. Micitanga
Taka mała micitanga mi się spodobała
Takie wielkie pióro miała
Ona taka mała
Taka mała
Takie pióro
Taka mała (trzy ostatnie linijki 2x)
Na słowo małą pokazujemy rękami mały odcinek, na słowo duże- duży. Coraz bardziej zwiększamy tępo.
14. Mój kask...
Mój kask on ma trzy rogi
Trzy rogi ma mój kask
Bo gdyby nie trzy rogi
To nie był by mój kask
Śpiewając piosenkę pokazujemy kask na głowie, palcami trzy, i rogi. Kolejny raz nie śpiewamy słowa kask i tylko pokazujemy. Za następnym razem nie śpiewamy też słowa trzy i pokazujemy palcemi. W ostatniej zwrotce nie śpiewamy rogów śpiewamy tylko słowa :Mój...on ma, ma mójbo gdyby nie, to nie był byA resztę pokazujemy rękami.
15. Bogaaa
Bogaaaa (uczestnicy wyciągają ręce do przodu krzycząc boooga po kolei na zasadzie fali meksykańskiej, słowa te oznaczają mocy przybywaj) Gdy ostatnia osoba krzyknie boooga podnosi ona patyczek z ziemi i mówi: Pertutti Wszyscy na trzy cztery pokazują odruch łamania patyka na kolanie i mówią: Trach
16. Utopce
Utopce pod wodą siedzą chlip chlap chlup
Ludzie o nich nic nie wiedzą oj rety, rety
Ludzie o nich nic nie wiedzą chlip chlap chlup
Dobrym ludziom pomagają chlip chlap chlup
Dobrym ludziom pomagają oj rety, rety
Biedę z domu wymiatają chlip chlap chlup
Złych ludzi co robią szkody chlip chlap chlup
Złych ludzi co robią szkody oj rety, rety
Wciągają za nos do wody chlip chlap chlup
Na słowa chlip chlap chlup pokazujemy rękami jakby chlapanie wody, na słowa oj rety rety chwytamy się za głowę.
17. Buźka rock'n roll
Mam chusteczkę haftowaną co ma cztery rogi (osoba trzymająca chusteczkę chodzi po okregu )
Kogo kocham, kogo lubię rzucę mu pod nogi
Tej nie kocham tej nie lubię, tej nie pocałuję
A chusteczkę haftowaną tobie podaruję (kładzie chusteczkę pod nogami wybranej osoby)
Uuuu buźka rock'n roll
Oleoleoleole oleolejanko
klęknijklęknij 2x na kolanko (klękają naprzeciwko siebie)
Podeprzyj się 2x w boczki (chwytają się za boczki)
Złap się 2x za warkoczki (chwytają się za włosy)
Uuuu buźka rock'n roll (buzi w policzek i chusteczka z nową osobą wędruje po kręgu)
18. Pingwinek
O jak przyjemnie i jak wesoło,
w pingwinka bawić się, się, się.
Raz nóżka lewa, raz nóżka prawa,
do przodu, do tyłu i raz, dwa, trzy.
Uczestnicy stoją jeden za drugim i podskakują w rytm piosenki, wykonują ruchy śpiewane w piosence.
19. Wyścigi
Uczestnicy siedzą w kręgu na kolanach lub po turecku zależy od wersji zabawy.
Zakręt w lewo/prawo- wychylamy się w lewo/prawo
Pojedyncza/podwójna przeszkoda- jedno/dwa klaśnięcia
lub lekkie podskoki na kolanach (zależy od wersji zabawy)
Niska/wysoka trawa-machamy nisko/wysoko rękami wydając odgłos "Szzzzzzz"
Krzaki-przesuwając dłonią po ustach wydajemy odgłos "Szzzzzzz"
Mostek- uderzamy zwartymi dłońmi w klatkę piersiową z jednoczesnym "Uuuuuuu"
Błoto- otwieramy usta i klepiemy się dłońmi po policzkach
Mijamy panów- udajemy śledzenie wyścigu lornetką z odgłosem zdziwienia "Oooo"
Mijamy panie euforyczne machanie rękami i piski
Mijamy dzieci-gest "skrobania marchewki" z jednoczesnym "Zygu zygu zygu"
Indianin -naśladujemy okrzyk bojowy Indian
Kaszpirowski- z lewej/prawej -liczymy adin, dwa,tri .czetyrie.(fonetycznie)
Beny Hill -z lewej/prawej- klepiemy lekko w głowę sąsiada
mijamy zawodników wyścigu- głowę szybko skręcamy w bok (od przodu w tył)
jednocześnie "wyjąc" jak pędzący samachód
zawodnicy mijają nas- tak jak wyżej lecz głowę skręcamy z tyłu do przodu
Reklama-Kciuki do przodu i "Zawsze Coca-Cola!"
Czytaj dalej... (69 Bytes) | komentarz? | | Pomoce | Wynik: 3.01
|
|
|
Fundacja Nie Tylko Myśl
